من تلخ ترین تلخ طربناکم

هرچند که غوره ، میوه تاکم

در آرزوی باده شدن بودم

طوفان زمانه ریخت بر خاکم

گل هست درون سینه ام پنهان

در چشم شما اگر چه خاشاکم

منت نکشم ز کیمیای کس

هرچند طلا نیستم ، پاکم

احوال مرا کسی نمی فهمد

احساس کسی نکرد ادراکم

آماده رفتنم به هیچ آباد

با میل خودم ، بسته ام ساکم

دنیای شما جای امنی نیست

بر می گردم به سنگر لاکم

در دفتر من نشان شادی نیست

من شاعر شعرهای غمناکم

# آدم