گاه ابراهیمم آتش را گلستان می کنم گاه گاهی مثل یوسف میل زندان می کنم چون سلیمان، هست در انگشت من انگشتری که به اعجاز نگینش، دیو انسان می کنم نیستم عیسا، ولی انفاس عیسا با من است قلب های مرده را با بوسه درمان می کنم گر چه هر ذره نشانی دارد از من در دلش باز خود را در هزاران پرده پنهان می کنم مثل باران...

                   

                                 

  چون قطره اشکي در دل دريا غريبيم تا دوست با ما نيست در دنيا غريبيم يک شهر آدم در کنار ماست، اما ما در ميان جمع آدم ها غريبيم گر چه شديم همرنگ اين جمع پريشان در باطن بي رنگ خود اما غريبيم ديوانه مي دانند ما را، حرف حقي ست ديوانه ايم، با مردم دانا غريبيم چون کرگدن، تقدير ما غربت رقم خورد بحث کجا بودن...

مانند بغض در گلویم گیر کرده ای ای زندگی! ز زندگی ام سیر کرده ای موی سپیدم از بهاران گذشته نیست در آسیاب انتظارم پیر کرده ای مثل گذشته تلخ و تاریک است و ناامید آینده ای که پیش ما تصویر کرده ای دستم به دامن حقیقت دل سپرده بود پای مرا به مصلحت زنجیر کرده ای همچون کبوتری پرم از شوق پر زدن گرچه قفس برای ...

این قلب زخم خورده، درمان می شود هنوز این ابر دل گرفته، باران می شود هنوز آوای سبز پای بهاران چو بشنود این غنچه، بی بهانه خندان می شود هنوز هرگز نمی کند فراموشت، دل نسیم با یاد زلف تو، پریشان می شود هنوز با آیه های روشن چشم سیاه تو این غرق کفر، مست ایمان می شود هنوز یک سیب سرخ اگر کند در دست تو ظهور ...