درهاي آسمان برويم باز مي شود

روزي كه ماه خنده ات آغاز مي شود

بال دلم كه زير بار غم شكسته بود

بار دگر ، پر از پر پرواز مي شود

از قار قار غصه خالي مي شود لبم

وقتي لبت ، قناري آواز مي شود

همراه با اشاره چشمش كه مي كني

هر حرف از دهان تو ، صد راز مي شود

گاهي كه نرگس نگاهت ، از غزل پر است

شعرم ، شبيه خواجه شيراز مي شود

روشن ترين ستاره شب ، چشم هاي توست

گاهي ، كه با نگاه من همراز مي شود

اين آيه هاي روشن اشك مرا بخوان

راز نهان دل ، در آن ابراز مي شود

مي گفت عارفي : لبان عشق ساحر است

گه گاه ، اگرچه خنده اش  اعجاز مي شود

بايد نخورد گول هر لبخند را ، كه گرگ

همراه خنده ، مثل بره ناز مي شود

لبخند مي زني و من مي ترسم از خودم

لطف زياد هم ، غلط انداز مي شود

(ادم)