هر کسی یک جور در زندان افکار خود است 

همچو افلاطون اسیر غار پندار خود است

تا گرفتار غروری عقل تو آزاد نیست

سعی در اثبات خود ، مانند انکار خود است

می کشد بر دوش ، دار کارهای خویش را

پشت ما خم زیر سنگینی کردار خود است

دشمنی با ما ندارد ، جز خود ما هیچکس

خون هر سر ، گردن سرخی گفتار خود است

چون قناری که قفس می سازد از آواز خود

پای هر گل ، بسته در زنجیری از خار خود است

تو گمان داری زلیخا حسن یوسف می خرد

مثل هر زیبا رخی ، او هم خریدار خود است

گر چه لیلا ، دیدن مجنون بهانه می کند

چشم او در آب چشمه ، مست دیدار خود است

دل به حرف این و آن بستن ، خطا باشد خطا

چون خطر سر می رسد ، هر کس پی کار خود است

نیست اشک شمع هم ، از غصه پروانه ها

خواجه می گوید که : "در فکر شب تار خود است

گر چه لب را دوختی تا رازها پنهان کنی

چشم هایت در پی افشای اسرار خود است

هر کسی آزار مردم قصد کرد ، آسوده نیست

سود این سودا ، مگر چیزی جز آزار خود است

گر در این عالم کسی را شادمانی داده اند

همچو ما ، در گوشه ای خاموش ، در کار خود است

(ادم)