گریه کن ، یک بار دیگر خیس باران کن مرا

باز هم ، مانند زلف خود پریشان کن مرا

بی شما می ترسم از کابوس تنهایی خود

در میان قصه های عشق پنهان کن مرا

ناامیدی نوحه می خواند ، لب شیطان شک

با دو سوره خنده خود ، پر ز ایمان کن مرا

بار هجران شما بال غزل ها را شکست

یک شبی در خواب هایت باز مهمان کن مرا

شعرهایم مثل تنبور ز کوک افتاده است

ای نفس هایت مسیحایی ، میزان کن مرا

باز در دستان شورانگیز چشمانت بگیر

دست های این قلم را و غزلخوان کن مرا

#ادم