در هوای لیلی

بسيار دويد عقل و به سامان نرسيد

شب سر زد و اين راه به پايان نرسيد

زين عمر كه در هواي ليلي سر شد

مجنون را جز خار بيابان نرسيد

آتش فشان

پروانه ام ، سوداي آتش دارم اي دوست

چون شمع ، سر در پاي آتش دارم اي دوست

آتش فشانم ، گرچه خاموشم دو روزي

در سینه یک دنیای آتش دارم ای دوست

سایه

چو سايه در پي ات افتاده ام ، نگاهم كن

شبم ، سياه ؛ تو روشن به نور ماهم كن

مگو كه در طريقت تو عاشقان گنهكارند

بيا و نيمه شبي غرق در گناهم كن

آتش عشق

من آن توام تو آن من ، مي داني؟

پر از تو همه جهان من مي داني؟

پروانه شدم ، سوختم از آتش عشق

اي شمع ! بگو تو حال من مي داني ؟