مثل توبه دوست دارم گاه گاهی بشکنم
قلب ایمان را به بازی گناهی بشکنم
بسته بودم عهد ، تا دیگر نگردم گرد عشق
این خطای عقل را ، با اشتباهی بشکنم
بست راه عشق پیری را هراس آب رو
می کنم سیلی روان تا سد راهی بشکنم
کاسه صبرم پر است از اشک های بیصدا
عاقبت این کاسه را در قلب چاهی بشکنم
آن مدادی که مرا با تو موازی زد رقم
نیمه شب برخیزم و با سنگ آهی بشکنم
عشق را گفتم گناهم چیست ، با لبخند گفت:
عهد کردم گاه قلب بیگناهی بشکنم
با دلم می گفتم از پیمان شکستن های تو
گفت : من هم دوست دارم گاه گاهی بشکنم

u202b#‏ادمu202c