مژه بر هم مي زني ، در شهر طوفان مي كني

مي بري دل ، بيدلان را خانه ويران مي كني

اولش هي با اشاره عشوه مي ريزي ، ولي

آخرش با قهر از آنان روي پنهان مي كني

عاشقان را مي بري لب تشنه تا چشمه ، سپس

چشم هاي تشنه شان را غرق باران مي كني

مي چشاني مثل من يك حبه از قند لبت

مست و مجنون بعد راهي خيابان مي كني

ديگران گيسو پريشان مي كنند ، اما شما

هر كجا جمعيتي ديدي پريشان مي كني

جامه از تقوا به تن داري و عينك از حيا

پس چرا مانند شيطان قصد ايمان مي كني

ظاهرت اهل وفا و باطنت اهل ريا

به نظر پيروي قانون رندان مي كني

آشكارا گر چه مي گويي سخن از دلبري

هر كجا دلداده اي ديدي به زندان مي كني

آب رفته تا قيامت برنمي گردد به جو

مي كشي و ادعا داري كه جبران مي كني

عشق و ديكتاتوري يك جا جمع كردن مشكل است

تو ولي هر مشكلي را سهل و آسان مي كني