قلب  چون  آيينه  را  آهي  ،  سراپا  بشكند

يك  نگاهت  صبر صد  ايوب ، يكجا بشكند

شمع  عمر ما ، به بازي  نسيمي بسته است

پاره  سنگي  مي تواند  ،  جام  مينا  بشكند

گر دل آن سنگدل با دل شكستن خوش شود

ما  رها  كرديم  در دستان  او ،  تا  بشكند

برسرهر كوچه ، جمعي مدعي درهاي وهو

پهلواني كو ! كه  تا اين  جمع غوغا  بشكند

زير بار غم  دوتا  شد ،  پشت  ما  دلدادگان

مي شود روزي  بيايد ،  پشت غم  را بشكند

ما نخورديم  از وصالش جرعه اي  وعاقبت

جام ها  و كوزه ها  را  ،  بر سر ما  بشكند

گر چه  نوح  عشق ،  كشتيباني دل  مي كند

ترسم اين  زورق ، ميان  موج غم ها بشكند

آتش عشق است وبا آتش توان خاموش كرد

همچو  شيريني  مگر ،  بازار  ليلا  بشكند

نيستم  نوميد  ،  از  روي  سياه  بخت خود

اين شب  تيره ،  يقينن  صبح  فردا  بشكند

(ادم)