هرچند گلوي  دل  من  پيش تو گير است

چشمان نظرباز من  از  حادثه سير است

چندان كه شكستند و شكستيد دلش را

شد پر ز ترك باغ دلش ، مثل كوير است

هفتاد  بهار  از  سر  اين  بيد  گذشته

مجنون شدنش در ته اين باغچه دير است

دارد  اثر  عشق  اگر  موي  سپيدش

قلبش چو دل لاله نشان كرده قير است

دست از سراين عاشق كم حوصله بردار

همپايي آن  قافله را ، جان تو! پير است

امروز به چشمك نشود  كار دلش  راست

بوسي  بفرستيد كه بي مايه  فطير است

(ادم)