عاشق که باشی رفتنت معنا ندارد

قطره که جایی جز دل دریا ندارد

همراه ابر و باد از اینجا رفتی ، اما

قلب تو تاب خشکی صحرا ندارد

همچون کبوتر ، قهر کردی پر کشیدی

گفتی دلت میلی به بام ما ندارد

با من نگو از دل بریدن از پریدن

قلب شکسته طاقت این را ندارد

تو خنده ای نه اشک ، می آیی دوباره

خنده گذرگاهی به جز لب ها ندارد

چو شیشه عطریم ، بویت گر نباشد

جز سنگ ، حرفی سرنوشت ما ندارد

تو چشمه ای ، ما رود ، وقتی تو نجوشی

جاری شدن در بستر ما جا ندارد

گاهی بیا در چشم  من بنشین، که این خار

جز پای گل قربان شدن ، سودا ندارد

ما که سراپا تشنه تیغ شماییم

عاشق کشی که این همه غوغا ندارد