قطرهء   آبم  كه  جز  در  راه  دريا  نيستم

گر جهان شيرين شود ، جز  فكر ليلا نيستم

زندگاني  با  تو زيبا مي شود  در چشم  من

جز  شما ،  دل بسته  چيزي  ز  دنيا  نيستم

بردي از من دل ، به  اعجاز كمالات خودت

در  پي  ابرو  و  چشم  و  قد  و  بالا  نيستم

جز جدايي  تو ،  باكم  نيست  از  داغ  ديگر

عاشق   پروانه وارم  ،  اهل   پروا   نيستم

همچو ايوبم  ، گر اميد  وصالت  با من است

بي  تو اما  ،  قدر  يك   ذره  شكيبا   نيستم

عشق خاموشي ست ،ما را باهياهوكارنيست

دادم  از درد ست  ، اما  اهل غوغا  نيستم

در  ميان  عاشقان ات ، گوهري   يكدانه ام

گرچه  سر تا پا  گناهم ، بي سر و پا نيستم

دوستم  داري  و مي داني  و حاشا مي كني

دوستت   دارم  ، وليكن  اهل حاشا  نيستم

گر نخواهي  و نخواني ، مي روم  از پيش تو

گر چه  درويشم  ،  گداي  عشق  اما  نيستم

كنج اين زندان كه  نام  ديگر  آن  زندگي ست

همنشينم  با  خيال  دوست  ،  تنها   نيستم

(ادم)