مانند  گل  آزرده  خار  خودم  بودم

در آستين  جامه ام ، مار خودم بودم

پنداشتم چون من شما هم دل خريداريد

چون غافلان در بند  پندار خودم بودم

درچشم خودهم نيست قدر و قيمتي ما را

زيرا كه عمري را در انكار خودم بودم

بيگانه  با خود ،  بندگي ديگران  كردم

اي كاش روزي، لحظه اي يارخودم بودم

راز مرا نه دوست مي دانست نه دشمن

خود  روزن افشاي اسرار خودم بودم

هر جا كه در كارم گره افتاد فهميدم

تنها خود من ، گره كار خودم بودم

خودكرده ها راچاره نتوان كرد، مي دانم

افسوس  من  محكوم  اقرار خودم  بودم

نشنيده ام از هيچ كس آواي دلتنگي

غم نغمه ني ، ناله تار خودم  بودم

اين زلزله ها از گسل هاي دل من بود

من دل شكسته ، زير آوار خودم بودم

اي كاش همچون سال هاي پيش ترازاين

دور از شما در غربت غار خودم  بودم 

   (ادم)