هاي مردم !

هاي مردم ! من همين تن نيستم

اين كه مي بينيد ، اين ، من نيستم

خانه مي بينيد و صاحب خانه نه

پوست مي بينيد و مغز و دانه نه

در درونم من شبيه آتشم

همنشين شعله هاي سركشم

يك زمان پر مي كشم تا آسمان

يك زماني زير خاكستر نهان

يك زمان عقل و زماني عشق ناب

گاه معجوني از اين دو مستطاب

         هاي مردم ! من همه تن نيستم

نه ! خطا گفتم ، تن اصلن نيستم

(ادم)