كيمياي روح

تو معنا كرده اي با خنده هايت مهرباني را

و در چشم تو خواندم ، آيه هاي آسماني  را

لطيفي مثل يك گلبرگ خيس از نم نم باران

كه در خود كرده پنهان راز و رمز زندگاني را

خبر داري ز اسرار دل من ، مثل آيينه

و مي دانم كه مي داني رسوم همزباني را

چو لاله پشت لبخندت ، نشان داغ مي بينم

براي من بخوان اي دوست ، آن داغ نهاني را

دلت سرشار از احساس ناب عشق انساني

كه غرق لطف خود دارد ، چو من انسان فاني را

شبيه چشمه خورشيد جاري مي شوي در من

بهاري مي كني با لطفت اين باغ خزاني را

كلامت كيمياي روح مانند من افسرده

مسيحايي دم من ، زنده كن در من جواني را

(ادم)