قلم شكستم و لالم ، سخن نمي گويم

دروغ شعر، به صد فوت و فن نمي گويم

غريب و بي كس و تنها و در به در شده ام

در اي وطن ، سخني از وطن نمي گويم

گذشت دوره مردي و پهلواني ها

به هر شغاد ، يل تهمتن نمي گويم

نشان لطف و صفا نيست ، دوستي ها را

دگر ز بوي اويس قرن نمي گويم

براي مردم شهري ، كه كوچه باغ ندارد

ز داغ لالهء دشت و دمن نمي گويم

در اين بهار كه در باغ ، زاغ نوحه گر است

ترانه گل و سرو و چمن نمي گويم

براي آن كه گلش بوي ادكلن دارد

از عطر و بوي گل ياسمن نمي گويم

در اين زمانه كه شيرين به تلخي زهر است

دوباره قصه فرهاد كوه كن نمي گويم

عروس عشق سيه پوش انتظار سوار است

من از سپيدي بخت كفن نمي گويم

دلم گرفته از اين عاشقان مست هوس

شما ز عشق بگوييد ، من نمي گويم

(ادم)